به گزارش پایگاه خبری داماهی، مسیرِ «خورخوران» در گذر تاریخ، مسیری از حفاظت و آگاهی بوده است؛ از سال ۱۳۵۱ که نخستین بار در لیست مناطق حفاظتشده قرار گرفت، تا سال ۱۳۵۴ که عنوان پارک ملی را بر پیشانی زد و سرانجام در سال ۱۹۷۶ میلادی که به شبکه جهانی انسان و کره مسکون یونسکو پیوست.
اما درخشش واقعی این نگینِ سبز، در سالهای اخیر با درایت و مشارکت مردمی بندر خمیریها رقم خورد؛ کسب عنوان نخستین شهر تالابی کشور توسط کنوانسیون رامسر، تنها یک لوح افتخار نیست؛ بلکه مدالی است بر سینه شهری که فهمیده است توسعه، جز از مسیر حفاظت از میراث طبیعیاش نمیگذرد.
چرا خورخوران بیهمتاست؟
شاید بپرسید چه چیزی خورخوران را از تالابهای مشهور دیگر ایران مانند انزلی یا شادگان متمایز میکند؟ پاسخ در تابآوری است؛ در حالی که بسیاری از تالابها درگیر بحران حقآبه و وابستگی به رودخانههای آب شیرین هستند، خورخوران به لطف اتصال هوشمندانه به دریا، شریان حیاتش هرگز قطع نمیشود؛ اگرچه رودخانههای اطراف بهطور غیرمستقیم آن را تغذیه میکنند، اما این تالاب فرزندِ دریاست و همین ویژگی، آن را در برابر تغییرات اقلیمی، مقاومتر از هر همتای دیگری کرده است.
سمفونی حیات در میانِ مانگروها
اینجا، جایی که اقلیم بیابانی و گرم با میانگین دمای ۲۷ درجه، به آغوش خنکای درختان «حرا» میرسد، تنوع زیستی خیرهکنندهای خودنمایی میکند.
خورخوران پناهگاه گونههای در معرض انقراض و کمیاب است؛ جایی که از «دلفینهای بینیبطری هندی» و «دلفین گوژپشت» گرفته تا «عقابهای شاهی» و «حواصیلهای هندی»، هر کدام بخشی از این تابلو نقاشی زنده هستند.
نگاهی به غنای زیستی منطقه:
پرندگان: انواع حواصیل (سفید بزرگ، سبز، هندی)، اگرت ساحلی، سلیم خرچنگخوار، عقاب تالابی و شاهی.
ماهیان: از شوریده و حلوا و سنگسر تا راشگو، ساردین و گلخورکهای عجیب.
پستانداران: در کنار دلفینها و پورپویزهای بیپناه، انواع جربیلها و خرگوشهای بومی، تنوعی خیرهکننده به این زیستبوم بخشیدهاند.
اکوتوریسم؛ پیوند اقتصاد و محیطزیست
خورخوران برای مردم بندر خمیر تنها یک جاذبه نیست؛ بلکه منبعی برای معاش پایدار است؛ مدلِ گردشگری در این منطقه، از نوعِ «گردشگری جامعهمحور» است؛ از قایقسواریهای محلی و اقامت در خانههای بومی تا فروش صنایعدستی، تمام فعالیتهای اقتصادی در این منطقه به گونهای طراحی شده که سود مستقیمش به جیب مردم محلی برود؛ اینجا گردشگری، دشمن محیطزیست نیست؛ بلکه محافظ آن است.
سخن پایانی؛ میراثی برای فردا
در اقلیمی که تیرماه آن تا ۳۴ درجه سانتیگراد گرما را تجربه میکند، وجود این جنگلهای دریایی، یک معجزه است؛ خورخوران، با تمام زیباییهایش، نیازمندِ نگاهی دقیقتر و حفاظتی هوشمندانه است.
تماشای پرواز پرندگان بر فراز شاخههای درختان جنگل حرا و لذت بردن از خنکای دریا، حق همه ماست؛ اما پاسداشت این ذخیرهگاه زیستکره تکلیفی است که هم بر دوش مسئولان است و هم بر عهده تکتک ما که در سایهسارِ این دیار زندگی میکنیم.
بندر خمیر با خورخوران، نه تنها در نقشه ایران، که در اطلسِ جهانیِ محیطزیست، به نامی ماندگار تبدیل شده است.
