به گزارش پایگاه خبری داماهی، سارا چشمبراه از آن نسل خبرنگارانی است که آرزوی نوجوانی را به یک مسیر حرفهای و ماندگار تبدیل کردهاند؛ مسیری که از نخستین تجربهها در رسانههای محلی آغاز شد و به همکاری با روزنامه اطلاعات، ایسنا، باشگاه خبرنگاران جوان و مدیریت یک نشریه محلی رسید.
او در این گفتگو از دشواریهای ماندن در رسانه مکتوب، تفاوت روزنامهنگاری ملی و استانی، چالشهای اقتصادی و صنفی مطبوعات هرمزگان و ضرورت پاسداشت شأن خبرنگار سخن میگوید.
داماهی: مسیر شما از نوجوانی تا خبرنگاری چگونه شکل گرفت؟
چشم براه: از همان نوجوانی، هر وقت تابلو سردر یک رسانه را میدیدم، با خودم میگفتم کاش روزی خبرنگار شوم. این آرزو در سال ۱۳۸۱ و با دیدن آگهی دوره خبرنگاری در باشگاه خبرنگاران جوان به واقعیت تبدیل شد و من رسماً وارد این حرفه شدم.
داماهی. نخستین تجربههای حرفهای شما در کدام رسانهها رقم خورد؟
چشم براه: کار جدیام را با روزنامه «دریا» آغاز کردم. بعد از آن با خبرگزاری ایسنا و باشگاه خبرنگاران جوان همکاری داشتم و سپس وارد روزنامه سراسری اطلاعات شدم؛ مسیری که برای من یک مدرسه واقعی روزنامهنگاری بود.
داماهی. امروز در چه مسئولیتهایی فعالیت میکنید؟
چشم براه: در حال حاضر هم خبرنگار روزنامه اطلاعات هستم و هم مدیرمسئول هفتهنامه «آفتاب بندر» و این دو مسئولیت، همزمان هم سنگیناند و هم برایم ارزشمند؛ چون یکی من را در متن روزنامهنگاری حرفهای ملی نگه میدارد و دیگری به مسائل محلی و مردم هرمزگان وصل میکند.
داماهی. همکاری با روزنامه اطلاعات چه تاثیری بر مسیر حرفهای شما داشته است؟
چشم براه: اطلاعات فقط یک روزنامه نیست؛ برای من یک مدرسه عملی روزنامهنگاری بوده است و همکاری با این روزنامه به من آموخت که خبر فقط انتقال داده نیست، بلکه دقت، اصول حرفهای، مسئولیتپذیری و نگاه ملی میخواهد؛ حضور در تحریریهای باسابقه، تجربهای عمیق و شکلدهنده بود.
داماهی. مدیریت یک نشریه محلی در هرمزگان چه دشواریهایی دارد؟
چشم براه: مدیرمسئولی در رسانه مکتوب، مسئولیتی چندوجهی و بسیار خطیر است؛ شما هم در برابر قانون پاسخگو هستید، هم باید سیاستهای نشریه را پیش ببرید، هم با بحرانهای اقتصادی، کمبود کاغذ، گرانی چاپ، نبود حمایت مالی و حتی خطر لغو پروانه بهدلیل عدم انتشار منظم دستوپنجه نرم کنید.
داماهی. مهمترین مشکلات هفتهنامهها در هرمزگان چیست؟
چشم براه: کمبود بودجه، نبود حمایت پایدار، گرانی کاغذ، ناهماهنگی برخی ادارات در پرداخت مطالبات، نبود چاپخانههای مناسب، کمبود نیروی متخصص و ضعف آموزش از مهمترین چالشهاست؛ در چنین شرایطی، اداره یک نشریه بیشتر شبیه ایستادن در میدان فرسایش است تا یک فعالیت عادی رسانهای.
داماهی. تفاوت روزنامهنگاری برای رسانه سراسری و رسانه استانی را چگونه میبینید؟
چشم براه: این تفاوت را میشود مثل مقایسه یک دیوارنگاره بزرگ با یک تابلوی مینیاتور ظریف دید؛ هر دو هنرند، اما زاویه دید و تکنیکشان متفاوت است؛ خبرنگار سراسری باید رویداد را با عینک منافع ملی ببیند، اما خبرنگار استانی از دل زندگی روزمره مردم استان روایت میکند و خبرنگار حرفهای کسی است که هر دو منطق را بفهمد.
داماهی. از نگاه شما، بقای رسانه مکتوب در عصر موبایل و شبکههای اجتماعی به چه چیزی وابسته است؟
چشم براه: رسانه مکتوب اگر بخواهد بماند، باید از «خبر» عبور کند و به «روایت» و «تحلیل» برسد؛ نسل امروز سرعت و چندرسانهای بودن را میخواهد؛ بنابراین روزنامه کاغذی اگر فقط خبر چاپ کند، عقب میماند؛ اما اگر روایتمحور، تحلیلی و عمیق باشد، هنوز هم میتواند جایگاه خودش را حفظ کند.
داماهی. چاپ گزارش سفر بشاگرد چه تجربهای برای شما داشت؟
چشم براه: آن گزارش برای من بسیار خاص بود؛ در سفر دو روزهای که همراه استاندار وقت هرمزگان به بشاگرد داشتیم، از نزدیک مسائل مردم را دیدم و وقتی گزارش این سفر در صفحه «گزارش روز» روزنامه اطلاعات چاپ شد، آنهم در شرایطی که گفته میشد برای نخستینبار گزارشی از شهرستانها در آن صفحه منتشر میشود، خستگی آن سفر سخت از تنم بیرون رفت.
داماهی: وضعیت رسانههای محلی هرمزگان را چگونه ارزیابی میکنید؟
چشم براه: رسانههای هرمزگان در مسیر درستی حرکت کردهاند، اما هنوز برای تبدیل شدن به پلی قدرتمند میان مردم و مسئولان، به حمایت مالی، تقویت حرفهای و توجه بیشتر نیاز دارند؛ رسانه محلی باید از بازنشر اخبار رسمی فراتر برود و به مطالبات واقعی مردم بپردازد.
داماهی. نقش ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی و خانه مطبوعات را چگونه میبینید؟
چشم براه: این دو نهاد مکمل هم هستند؛ یکی بازوی حاکمیتی و سیاستگذار است و دیگری بازوی صنفی و مدنی؛ ادارهکل ارشاد باید تسهیلگر، منصف و توانمندساز باشد؛ از حمایتهای حقوقی و آموزشی گرفته تا توزیع عادلانه آگهی و پرهیز از برخوردهای سلیقهای و خانه مطبوعات هم باید مدافع حقوق صنفی، رفاه، امنیت شغلی و حمایت از خبرنگاران آزاد باشد.
داماهی. مهمترین مطالبه شما از مسئولان چیست؟
چشم براه: امنیت شغلی، معیشتی و حرفهای. خبرنگار نباید برای ابتداییترین حقوقش احساس گدایی کند! ما امانتدار افکار عمومی هستیم، نه تاجرِ کلیک و بازدید.
