به گزارش پایگاه خبری داماهی، هنر متعهد، آینه‌ای از واقعیت‌های یک جامعه است و هنرمند واقعی، کسی است که در کوران حوادث، دوربینش را سپر بلا می‌کند تا حقیقت گم نشود؛ در هرمزگان، هرگاه سخن از روایت تصویری بحران‌ها، سختی‌ها و لحظه‌های ناب ایستادگی به میان می‌آید، نام «مرتضی آخوندی» عکاس و مستندساز خستگی‌ناپذیر استان می‌درخشد؛ مردی از جنس رسانه و میدان، که فراتر از یک هنرمند، به عنوان راوی صادق دردهای این سامان قد علم کرده است.

از سیل ویرانگر میناب و حادثه هولناک آتش‌سوزی در قلب تجاری کشور یعنی بندر شهید رجایی گرفته، تا به تصویر کشیدن روز اول مقاومت در برابر هجمه‌های دشمن در تنگه هرمز، حضور آخوندی همواره با جسارت و تعهد همراه بوده است.

دوربین او نه‌تنها راوی مقاومت، بلکه افشاگر زخم‌های زیرساختی استان نیز بوده؛ ثبت تصاویر آسیب دیدن جاده‌های مواصلاتی حیاتی شب های اخیر براثر حمله دشمن نظیر محور بندرعباس-لار، تونل‌های شهید میرزایی در جاده بندرعباس-سیرجان، پل‌های مسیر بندرعباس-رودان و در سال های نه چندان دور روایت غبار محرومیت از چهره روستاهای محروم استان ازجمله روستای سرجوئیه رودان، سیل میناب، زلزله سیایه خوش، انفجار و آتش‌سوزی بندر شهید رجایی و …، بخشی از کارنامه درخشان کار میدانی اوست.

اما نقطه عطف این مسیر هنری و انسانی، تصویر ماندگار و تکان‌دهنده‌ای بود که او از قبور شهدای دانش‌آموز دبستان شجره‌طیبه میناب ثبت کرد؛ اثری ماندگار که داوران بین‌المللی را مجاب نمود تا جایزه معتبر بهترین عکس سال جهان را به این مستندساز هرمزگانی اختصاص دهند؛ افتخاری بین‌المللی که می‌توانست بهانه‌ای برای غرور ملی و استانی باشد.

با این حال، واقعیت تلخ ماجرا در مرزهای جغرافیایی هرمزگان رقم می‌خورد؛ جایی که سهم این حجم از خلاقیت، کسب افتخار جهانی و حضور مستمر در خطوط مقدم بحران، چیزی جز بی‌مهری، کم‌لطفی و عدم قدردانی شایسته از سوی مدیران و متولیان فرهنگی استان نبوده است.

واقعاً باید ابراز تأسف کرد برای کسانی که ارزش دارایی‌های نمادین و ثروت‌های انسانی منطقه را نمی‌دانند.

اگر اندکی انصاف و نگاه استراتژیک فرهنگی در استان وجود داشت، امروز از هنر و ظرفیت او برای معرفی پتانسیل‌ها و ایستادگی هرمزگان در پهنه گیتی بیشتر از این ها استفاده می‌شد.

روا نیست هنرمندی که جهان هنر در برابر ثبت شاهکارهایش سر تعظیم فرود آورده، در دیار خود غریب بماند و از کارهای ارزشمندش قدردانی نشود.

یادداشت از مصیب رجایی